趴趴熊歷險記 การผจญภัยของหมีปังด้า

ทุกวัน....นอนตั้งแต่เช้าจรดเย็น

นอนไปนอนไป เช้าแล้ว

นอนอยู่อย่างนั้น จนจะเที่ยง10นาทีแล้วก็ยังไม่รู้ตัว

ชีวิตของหมีปังด้า ใครๆก็อิจฉาทั้งนั้น

มีอยู่วันหนึ่ง

ปังด้าน้อยอยากออกไปเดินเล่านอกบ้าน

ในเมืองหลวง

ขณะที่กำลังเดินเล่น คนเดินทางเห็นก็อ้อมปังด้าน้อยไปบนเก้าอี้

ปังด้าถูกลูกบอลชนจนกระเดน

กระเดนไปไกล

ไกลขึ้น ไกลขึ้น

โดนคนมากมายชนไปชนมาจนเข้าไปในรถไฟฟ้า

ปังด้าถือโอกาสเที่ยวเมือง แต่ไปไกลบ้านโดยไม่รู้ตัว

คนก่อสร้างเอาปังด้ากลับไป

ทิ้งปังด้าไว้กลางทาง

หิวแล้วไปนั่งกินบะหมี่ดีกว่า...มีพี่สาวใจดีเก็บปังด้ากลับบ้าน

ปังด้าน้อยมีความสุขที่ได้อยู่บ้านพี่สาวคนนี้

ได้นั่งรถไปเที่ยวด้วยกัน

ปังด้าน้อยหลงรักพี่สาว แต่ก็ต้องอกหัก

ปังด้าน้อยลอยไปตามสายลม

โดนนกอินทรีคาบไป

ตกไปในทะเล คนตกปลาตกปังด้าน้อยไป

ปังด้าน้อยหลงมาอยู่ในตลาดขายปลา

ปังด้าหนีออกมา ผจญภัยอีกครั้ง

อาศัยนอนกับหมาต่างแดน...ปังด้าน้อยคิดถึงบ้าน

ทนไม่ไหวจนต้องหนีออกมาอีกครั้ง

จนต้องตกอับมาอยู่ข้างถนน นอนข้างถังขยะ ตำรวจพบเจอเห็นที่ติดประกาศ
จึงเอาปังด้าน้อยไปส่ง

สุดท้ายปังด้าน้อยได้เจอเจ้าของ

เจ้าของดูแล อาบน้ำ ทาแป้ง ให้เป็นอย่างดี

สุดท้าย ปังด้าน้อยได้กลับบ้านของตัวเอง นอนต่อไปอย่างสบายใจ

เรื่องราวของปังด้าน้อย...ช่างนอนเก่งจริงๆ.....

ไม่น่าล่ะถึงได้ตัวแบน ๆ...

ป.ล....พี่เมย์...อย่าได้นอนเก่งเหมือนปังด้าน้อยนะ