ทุกวัน....นอนตั้งแต่เช้าจรดเย็น
นอนไปนอนไป เช้าแล้ว
นอนอยู่อย่างนั้น จนจะเที่ยง10นาทีแล้วก็ยังไม่รู้ตัว
ชีวิตของหมีปังด้า ใครๆก็อิจฉาทั้งนั้น
มีอยู่วันหนึ่ง
ปังด้าน้อยอยากออกไปเดินเล่านอกบ้าน
ในเมืองหลวง
ขณะที่กำลังเดินเล่น คนเดินทางเห็นก็อ้อมปังด้าน้อยไปบนเก้าอี้
ปังด้าถูกลูกบอลชนจนกระเดน
กระเดนไปไกล
ไกลขึ้น ไกลขึ้น
โดนคนมากมายชนไปชนมาจนเข้าไปในรถไฟฟ้า
ปังด้าถือโอกาสเที่ยวเมือง แต่ไปไกลบ้านโดยไม่รู้ตัว
คนก่อสร้างเอาปังด้ากลับไป
ทิ้งปังด้าไว้กลางทาง
หิวแล้วไปนั่งกินบะหมี่ดีกว่า...มีพี่สาวใจดีเก็บปังด้ากลับบ้าน
ปังด้าน้อยมีความสุขที่ได้อยู่บ้านพี่สาวคนนี้
ได้นั่งรถไปเที่ยวด้วยกัน
ปังด้าน้อยหลงรักพี่สาว แต่ก็ต้องอกหัก
ปังด้าน้อยลอยไปตามสายลม
โดนนกอินทรีคาบไป
ตกไปในทะเล คนตกปลาตกปังด้าน้อยไป
ปังด้าน้อยหลงมาอยู่ในตลาดขายปลา
ปังด้าหนีออกมา ผจญภัยอีกครั้ง
อาศัยนอนกับหมาต่างแดน...ปังด้าน้อยคิดถึงบ้าน
ทนไม่ไหวจนต้องหนีออกมาอีกครั้ง
จนต้องตกอับมาอยู่ข้างถนน นอนข้างถังขยะ ตำรวจพบเจอเห็นที่ติดประกาศ
จึงเอาปังด้าน้อยไปส่ง
จึงเอาปังด้าน้อยไปส่ง
สุดท้ายปังด้าน้อยได้เจอเจ้าของ
เจ้าของดูแล อาบน้ำ ทาแป้ง ให้เป็นอย่างดี
สุดท้าย ปังด้าน้อยได้กลับบ้านของตัวเอง นอนต่อไปอย่างสบายใจ
เรื่องราวของปังด้าน้อย...ช่างนอนเก่งจริงๆ.....
ไม่น่าล่ะถึงได้ตัวแบน ๆ...
ป.ล....พี่เมย์...อย่าได้นอนเก่งเหมือนปังด้าน้อยนะ
ระหว่างทางที่กลับก็ไปดูหิ่งห้อย..
ตอนเช้ากินข้าวต้มที่ป้าจัดไว้ให้เสร็จก็เตรียมตัวเดินทางต่อ
